Als het niet meer vanzelf gaat
Het is niet dat je precies kunt zeggen wat er mis is.
Het is meer een gevoel.
Dat het anders is dan vroeger.
Maar je kunt er niet goed bij.
Het is niet dat je precies kunt zeggen wat er mis is.
En dat maakt het juist zo lastig.
Je probeert het misschien nog te begrijpen.
Of te verklaren.
Maar je komt er niet echt bij.
Alsof er ergens iets verschoven is,
maar je kunt het niet vastpakken.
Het glipt steeds weer weg.
Dingen die eerst vanzelf gingen, kosten nu moeite.
Soms ineens.
Soms geleidelijk.
Maar het blijft.
Het zakt niet meer echt weg.
Je hebt minder energie.
Of minder rust.
En wat je ook probeert…
het lijkt niet echt terug te komen.
Je slaapt misschien wel, of juist niet,
maar wordt niet echt uitgerust wakker.
Overdag ga je gewoon door.
Want ja… wat moet je anders.
Dat je sneller geïrriteerd bent.
Of minder zin hebt in dingen.
Soms merk je het pas aan kleine dingen.
Stel ik me aan?
Misschien herken je ook dat je altijd iemand bent geweest die doorgaat.
Die sterk is.
Die het zelf oplost.
Soms merk je het ook fysiek.
Een zeurende spanning in je schouders.
Of een druk op je borst.
“Ik kan nog alles doen wat ik moet doen…
maar het kost me zoveel meer dan vroeger.”
Wat ik vaak uitleg,
is dat dit niet gaat over te weinig rust nemen.
Je systeem heeft te lang “aan” gestaan.
En weet niet meer hoe het terug moet.
Waar herken je jezelf het meest in?
Je merkt dat je minder aankunt dan vroeger.
Dingen die eerst gingen, zijn nu te veel.
Je slaapt misschien wel, maar wordt niet echt uitgerust wakker.
Of je wordt ’s nachts wakker en komt er niet meer in.
Spanning, pijn of een gevoel dat ergens iets vastzit.
Klachten die blijven terugkomen of niet echt verdwijnen.
Je hoeft het niet eerst helemaal vast te laten lopen.
Soms helpt het
om er gewoon eens samen naar te kijken.
Wil je eens rustig kijken wat er bij jou speelt?
Plan een eerste sessie of lees rustig verder
Vrijblijvend en zonder verplichting