Ik kom vaak mensen tegen die met hun klacht(en) naar hun dokter zijn gegaan om dan te horen dat ze een psychisch probleem hebben. Bijvoorbeeld stress, overspannen of een depressie. 

Hoe zou jij reageren als je dit hoort? Het is niet iets tastbaars als een gebroken been of een flinke griep. Ik weet niet hoe jij reageert als je zoiets wordt verteld, maar ik vind het niet leuk om te denken dat ik een’ mentaal ‘probleem heb. Je gaat nog erger twijfelen aan jezelf en wellicht kan je jezelf niet meer onder controle houden.

Want hoe kan je zo’n ingewikkeld probleem als een ‘geestelijk’ probleem oplossen? Je hebt uiteraard professionele hulp nodig, misschien zelfs medicijnen.

Op het moment dat we op deze manier gaan denken, zijn we machteloos, hebben we de controle opgegeven en ons herstel in handen van anderen gelegd – huisarts, psychotherapeut, psycholoog of een psychiater.

Voor sommige mensen is dat absoluut noodzakelijk natuurlijk, maar ik geloof dat het voor de grote meerderheid niet alleen niet nodig is, maar het ook de hersteltijd verlengt. 

Dat lijkt misschien een heftige uitspraak,  maar heb  je erover nagedacht waarom artsen klachten labelen? Laten we zeggen dat je je al een lange tijd niet zo heel erg lekker voelt, vage klachten, ook op gevoelsniveau. Je hebt alles geprobeerd om het gevoel van je af te schudden, maar komt er gewoon niet vanaf. Je gaat naar je dokter en hij luistert naar jou, en onderzoekt je.

Duur.. ongeveer 10 minuten en dan hoor je wat er met je aan de hand is. Je hebt een depressie. 

Vertelt je huisarts vervolgens wat depressie is, en in het bijzonder, waardoor het wordt veroorzaakt? Ik betwijfel het. Het is veel waarschijnlijker dat je al een recept voor een medicijn hebt ontvangen en dat je wordt doorverwezen naar een of andere vorm van therapie. Blijkbaar is weten dat je depressief bent voldoende informatie.

Dus, daar sta je dan, je weet wat je “mankeert”,  nu heb je een depressie. Is dit een opluchting? Voor sommigen misschien wel  – omdat het betekent dat iemand anders het probleem gaat oplossen. Het betekent ook dat het label kan worden gebruikt om bij familie , vrienden en je werkgever je gedrag te verklaren dus het is eigenlijk best handig.

In werkelijkheid heb je je controle en verantwoordelijkheid weggegeven – je bent je er misschien niet eens van bewust. Je bent nu afhankelijk van medicijnen, of een professional in de geestelijke gezondheidszorg. Je bent aan hun genade overgeleverd.  

Als je de symptomen niet hebt “overwonnen”,  kan de hulp worden opgeschaald naar een psychiater, wat in de meeste gevallen meer medicatie betekent.
Dit komt de duur van de genezing vaak niet ten goede.

Onthoud hoe het begon,  je zat niet lekker in je vel – nu lijd je aan een aanhoudende  depressie, gebruik je medicijnen en misschien heb je mogelijk  last van bijwerkingen en voel je misschien nog erger dan toen je begon. Terwijl al die hulpverleners je met positieve intenties proberen te helpen.

Wat als je naar je naar  huisarts was gegaan en hij had gesuggereerd dat je leed aan een tijdelijke emotionele disbalans (lange dip) en dat dit een volkomen normaal menselijk antwoord is op verschillende vormen van druk in je leven?’

Het belangrijkste bij een juiste benadering is dat je bewust wordt dat het altijd een oorzaak heeft waarom jij je zo voelt – en dat het daarom kan worden opgelost. Alles heeft altijd een oorzaak! Je ziet dan ook gemakkelijker in dat jijzelf verantwoordelijk bent voor je eigen gezondheid. 

Hierdoor ontdek  je dat jij jezelf misschien kunt ‘repareren’, als je maar zou kunnen begrijpen wat de oorzaken zijn van jouw leed.

Het is misschien heel voor de hand liggend, of misschien niet, maar er zal ergens druk zijn. In sommige gevallen kan het gaan om onverwerkte gebeurtenissen uit het verleden – denk aan een heftige kindertijd,  verlies van een dierbare, een pijnlijke scheiding, enzovoort.

In andere gevallen kan het rechtstreeks verband houden met je huidige leven – je zit in een baan die niet bij je past of in een moeilijke relatie – wat de huidige problemen ook zijn;  je worstelt gewoon om ermee om te gaan.  

Neem de regie in eigen hand, en zoek hulp. Er zijn altijd mensen die jou willen en kunnen helpen. Voor sommige mensen is het absoluut noodzakelijk om hulp in te schakelen al dan niet in combinatie met medicatie.

En voor al die mensen die nieuwsgierig zijn naar de alternatieven: acupunctuur is bij uitstek geschikt voor emotionele of psychische klachten en  in combinatie met bewstzijnsontwikkeling en goede voeding ben je op weg naar balans.

Weet hoe je je lichamelijk voelt. Dit houdt in dat je open en gevoelig bent voor de signalen die je lichaam je stuurt en hoe je deze kan begrijpen. Dit betekent acceptatie van je lichaam als je grootste bondgenoot, niet als een bron van ellende.

Weten wat er emotioneel in je gebeurt, stop met ontkennen, stop met wishhful thinking en onderdruk je emoties niet. 

Wees lief en zorg goed voor jezelf.